வந்தவர்களெல்லாம் காத்திருந்தார்கள் மடக்கென்று விழுங்கக் கவளத்தில் பாலோடு பிடிகளற்ற கோப்பை எனதருகில் சொட்டியும் நானதை நக்கியும் ஒன்றுமில்லை குரல்வளையின் மீது காலனின் கால் காலராட்டினத்தில் கையசைத்தபடி இளகிக் கொண்டிருந்தது அம்மணமாய்...

எவரென்று தெரியாத மனிதர்கள் எதிரிபோல் துரத்தி அடித்தார்கள் திட்டமிட்ட பொறியில் மாட்டி சிரம் நெறிக்கப்பட்டேன்  பிறந்த வீட்டிலேயே தின்னும் உணவில் ஆலத்தால் கொல்ல முயற்சியாக்கப்பட்டேன் வாழத் தகுதியற்ற வாழ்வின் தனிமையில் நடைப்பிணமாய்...

நீலவானின் அடர்மின்னலுக்கு இன்னுமான மிச்சங்களென ஒத்திகை நடந்தாயிற்று! இரவின் இரகசியம் உலாவிக் கொண்டிருக்கையில் மீட்டாத என் வீணையின் மெல்லிய நரம்பினை அந்துபூச்சுக்கு அமரக்கொடுத்துவிட்டு ஆசுவாசமடைய ஒத்திகையின் மெல்லிய நாதங்கள்...

இதென்ன எல்லாம் புதிதாய் இன்று   காலையில் கண் விழித்ததும் கண்ணெதிரே அவள் கனவில் தினம் வருபவன்   கடற்கரை மணலில் காலார நடைபோட கால் தடங்கள் இரண் டிரண்டாய் அவள் கை கோர்த்து அவன்.   மனதோடு உரையாடிய வார்த்தைகளெல்லாம்...